Wat een heerlijke dag als je van wachten en stressen houdt.

Vanmorgen als een van de laatsten de camping af. Wel nog even een lekker bakkie koffie genomen en even heerlijk gedoucht. Peter stuurde en ik laadde de computer op, zette een cup of soup en en schoot wat foto's. Na de bestuurswissel volgden de tweede driehonderd kilometer, door een nauwelijks veranderend landschap. Saaie lange wegen die je een goed gevoel van afstand geven. Zelden verder van huis geweest.

Jammer dat de radio uitviel, maar daar zouden we ons op de camping even over buigen

We kachelden lekker door, alles prima. 'Zal ik hier nog even tanken voor we naar de camping gaan?'.

''k vind ut best', en zo kwam het dat we gingen tanken. En zoals te doen gebruikelijk, zette ik de motor af.
Eenmaal afgetankt kwam er een wit Mercedesbusje met wat pubers aan, maar helaas, de Peus gaf even niet thuis. Kapotte dynamo denken we. Ondertussen probeert de pompbediende kleren, petjes, speelgoed en snoep at te troggelen. Langs de kant van de weg ligt een doos met daarin een paar puppies.  Ik loop er naar toe en knuffel ze even. Men moet Marokkanen toch eens leren hoe met dieren om te gaan.....

Een groepje jongeren in een Landrover blijken de mecanicien te zijn, en denken net als wij, de dynamo.

Peter gaat met ze mee en een klein uurtje later komt hij met sleepwagen terug. Deze wagen heeft ook geen verwarming, geen kilometerteller, en als ik hem een bocht zie nemen wordt ik bang, ongeveer 10 meter voor de bocht draait hij aan het stuur, dan remt hij, en dan pas gaat de wagen de 'goede' kant op.

We komen heelhuids aan, en drukke Marokkanen kijken, en kijken en overleggen en kijken en proberen het een en ander. 'Kapotte dynamo'. Na veel overleggen wil hij het proberen vandaag af te krijgen. Het was een uur of half vier toen de wagen niet meer starten wilde, en een uur of zes dat hij beloofde om de wagen vandaag klaar te krijgen.  Om zeven uur kwam de mededeling dat het morgen vier uur in de middag zou worden. We kijken beteuterd, Hij babbelt er vrolijk op los en ik vertel dat de groep morgen om  6uur vertrekt. Prima zegt hij om vier uur klaar. Dan leg ik hem uit dat ik zes uur 's morgens bedoel.

Hij gaat weer aan de slag en probeert 10 uur 's morgens. We bellen Cor met het slechte nieuws. Hij adviseert om gewoon op eigenhoutje de grens over te gaan en naar camping Abba te komen.

Peter en ik bereiden ons voor om de nacht in de wagen door te brengen, en trekken een blikkie open.

We sms'en wat, balen van geen licht, geen muziek geen bed. Maar ja, avontuur....

Dan komt er oude Duitse ambulance aan geraced die de dynamo bij zich had.

Vervolgens zien we opeens een monteur die een verlengsnoer uitrolt, lampje erbij...en weer aan de slag. Om 10.00 was het dan zo ver, we reden weer. Marokkaantje heeft zijn centjes dubbel en dwars verdient..

Op de camping nemen we maar weer een kamertje, krijgen van Cor nog een laatste briefing, en gaan naar de kamer toe. Whisky voor de een, bier voor de ander, eventjes typen en uit de plaat gaan van de buren...

Wat een wijf het die gozer.