Lekker uitgeslapen vanmorgen, zo'n tentje bevalt mij wel moet ik zeggen. Ook peter komt uitgerust zijn tent uit. Even ontbijten en even denken wat we gaan doen vandaag. Ik wil eigenlijk wel even naar Goree (het vroegere slaveneiland) maar ik blijk zo'n beetje de enige te zijn. Dan maar alleen. Ik wil eerst een taxi nemen, maar dan moet mijnheer Post toch weer veertig euro aftikken en dat is me dan weer net iets te veel. Er is een auto dus ik besluit die te nemen.  Peter heeft hem eerst nodig om te gaan pinnen. Een ingehuurde local wijst hem de weg.

Ondertussen werk ik de site bij en praat wat met andere groepsleden. 't is gezellig en de tijd vliegt voorbij. Het is bijna half twee als Peter terug komt. Ik load nog een paar dingetjes op en dan ga ik op weg. Drie uur als ik goed en wel het derde dorp voorbij ben. De weg werkt niet mee. Het is er erg druk en er zijn veel kuilen. Bovendien weet ik niet precies hoe ik moet rijden. Op een goed moment ga ik links waar ik waarschijnlijk rechtdoor had moeten gaan, en kom in een heel leuk en onbekend dorp aan het strand terecht. Als het dan vier uur is geweest weet dat het me niet meer gaat lukken. Bovendien is de onverharde weg hier zo mul dat ik zelfs even kom vast te zitten. Een paar locals geven me een duwtje, zonder zelfs maar om te kijken. Super. Hier nog geen Pavlofreaktie. Er wordt gewoon hulp geboden omdat de kleine moeite even nodig is. Ik draai me om en ga terug naar Lac Rose. Langs de kant van de weg staat een kapotte vrachtwagen. De chauffeur vraagt me vriendelijk of ik hem even naar twee dorpen terug wil brengen. Ik denk; 'volkomen vreemdelingen hebben mij net ook geholpen, laat ik nu ook een mij even vreemde helpen. Hij wijst me bovendien een mooiere weg naar Lac Rose. Ik kom nu via een Gravelroad. Het rijdt geweldig. Af en toe flink vaart maken om de mulle stukken voorbij te kunnen, dan weer langzaam om de wielophanging niet te slopen in de kuilen. Eenmaal in de buurt ga ik eerst eens een stukje lopen, het is er zo mooi. Dat leg je met geen camera vast. Ik probeer het wel.

Ik hoor de zee en loop er heen. Het strand is compleet leeg, en ik neem een frisse duik na eerst een half uurtje te hebben rondgelopen. De verleiding is te groot. In verband met het niet bij me hebben van zwembroek, adamskostuum aan gedaan en alles komt goed. Er is écht niemand, zelfs geen voetsporen, wel van vogels en veel krabbetjes. Dat is alles, en plastic afval. Als ik na een kwartiertje zwemmen weer naar mijn kleren loop zie ik wel een bijna verwaaid bandenspoor in het zand. Op de terugtocht vind ik nog een paar kleine akkertjes met groenten, niet meer dan 10 bij 10 of zo, ze zijn slechts afgezet door dorenstruiken met een ingang van droge takken. Iets verder vind ik een ruïne van twee waterputten, en een verlaten hutje. Ik vervolg mijn weg naar de auto. Ik ben onder de indruk van de natuur hier. Het is héél mooi. De vogels die ik hoor, fluiten mij onbekende liederen. De heuvel over en ik zie mijn auto in de verte staan. 'Peugeot maakt mooie wagens.', denk ik bij me zelf.

Ik rijd verder om Lac Rose heen, en neem een verkeerd zandpad. Een prachtige negerin komt net de hoek om, als ik van een ezel en witte reiger een foto wil maken. De ezel leek de reiger te zogen, maar mijn lens rukte ze uit elkaar. We zijn doorlopend gewaarschuwd geen foto's van de mensen hier te maken, maar deze meid is behalve bloedmooi ook maar wat graag bereidt om even voor me te poseren.

Ik heb de instellingen niet helemaal goed staan.. de foto doet haar geen recht, helaas. Ze vraagt of ik nog iets voor de kinderen in het dorp heb. Ik geef haar een halve zak lolly's, en een paar poppen. 'You are very kind sir' zegt ze, terwijl ze vrolijk zwaaiend, haar weg vervolgd.

Peter sms'ed me dat het eten klaar is, en ik rijd weer naar de Lodge. Afrika is zo gaaf...