Weer vroeg op vandaag, want voor acht uur moet ik klaarstaan aan de overkant van de weg. Eerst nog even tanken, dan brood en water halen. Ik pak de spullen weer in, laad de auto vol en zet en kop koffie voor mijzelf.

Peter komt er aan we negeren elkaar maar wat, om de boel niet verder uit de hand te laten lopen. Als ik de auto wil starten geeft hij weer niet thuis. Ik probeer het een paar keer, en dan gaat heel even goed, maar als ik de poort uit ben valt hij er weer uit.

Ik haal Toon erbij, die heeft er verstand van. Hij haalt er een klein vlottertje uit, nu kan ik de auto alleen niet meer met de sleutel uitzetten, maar verder doet hij alles weer. gelukkig. Snel naar het tankstation en naar een winkeltje ernaast waar ik nog een paar laatste flesjes water koop. Terug bij de camping wil Peter weer achter het stuur plaats nemen, maar ik zeg; 'laat mij maar even. Gedurende de eerste uren zal ons zitten we grotendeels zwijgend naast elkaar. Na een uurtje of wat vraag ik hem het stuur weer over te nemen, en dan klaart de lucht weer. We praten nog wat over het een en het ander, en dan lijkt het of er niks meer gebeurt is.

We rijden vandaag naar Senegal een mooie rit, maar ook een dure grensovergang. Het laatste stuk van Mauritanië is veel mooier dan ik me heb voorgesteld. Er is veel lage begroeiing, mooie heuvels waar je 'echte Afrikaanse landschappen' ziet. Het laatste stukje is zelfs een natuurpark, waar we ook een wrattenzwijn zien lopen. Écht kicken.

Om een uur of één geloof ik zijn we bij de Grens. Het is bij Diama, niet bij Rosso. Dus helaas Yacine Diogana, ik kom niet langs je neef. Paspoort inleveren, rijbewijs inleveren, tientje betalen -omkoopgeld -, 50 euro betalen - invoerrechten over de auto -, 30 euro betalen - autoverzekering -, en dan nog eens 8 euro om over de brug te rijden. Al met al zijn we er met een uurtje of twee overheen en is die tijd nodig voor alle administratieve handelingen. Geen gezeur geen gedoe en maar een tientje aan omkoopgeld. Op zich niet slecht.

Nu rijden we verder in colonne st Louissiane. Nog geen twee kilometer na de grens staan we weer een half uur stil bij een Roadblock, precies tegenover een fastfood restaurant, de eerste in misschien wel drieduizend kilometer. We gaan er maar niet heen, we blijven keurig in onze auto zitten, of hangen er wat melig omheen. John van de camping in Dakar, rijdt mee, en regelt alles. Het gaat relatief snel, en zonder veel moeite.

We zijn nu echt in donker Afrika, het is heel vreemd om te zien hoe anders de mensen hier zijn. Als de meiden aan de andere kant van de grens er zo bij zouden lopen, hadden ze echt een probleem. En ik vind ze bloedmooi, Peter geniet er minstens evenveel van.

Ook staan hier aan de kant van de weg allemaal kraampjes met handel, de weg is stukken beter, het land lijkt wat meer ontwikkelt.

We rijden naar St Louise, een vissersstadje. We hebben moeite alles binnen te houden door de walm van vis. Echt goor vinden we het. Onze eerste indruk is geen goede van deze stad, maar ze is wel echt Afrikaans, en die sfeer, daar kan ik wel van genieten. het hotel is mooi, het stinkt er gelukkig niet. Ik heb er geen foto's gemaakt realiseer ik me nu. Wel nog eentje bij het hotel.

We nemen weer een kamer. Peter moet eerst even pinnen, ondertussen pak ik een biertje. Mijn geld ligt nog in de auto, gelukkig trakteert Stefan, anders stond ik weer goed voor lul hier. Flessen van 66cl hebben ze hier, twee blikjes. Na een tweede heb ik er echt genoeg van. Anderen klokken het makkelijker weg. Ik ga nog even naar de kamer want ik loop erg achter met de site, door al het gedoe van de laatste paar dagen. Na een half uurtje krijg ik een sms'je dat het eten bijna klaar is. Kip, lam friet en rijst. Soep en een salade vooraf. Meer groente heb ik niet gezien, maar ik laat het me smaken. Inmiddels weet ik ook dat ik maar beter geen Malariapillen kan vergeten, ik word in tegenstelling tot Peter kompleet opgevroten door allerhande insecten. Ik wou dat de meiden me hier net zo lekker vinden....

We praten over het een en ander, en dan ga ik naar mijn kamer om even aan de site te werken. Ik ben er goed en wel mee bezig komt Peter er weer aan. We hebben het even over de route van morgen, hij laat terloops vallen dat het vandaag de dertiende is. Ik wist wel dat het deze dag zou zijn, maar ik denk er nu pas aan. Vandaag wordt Kimberley 18 jaar. toch een bijzondere leeftijd. ik denk even terug aan het moment dat ik hoorde dat ze geboren was, daar in die telefooncel op de Bischophamerstraat. Ik laat de site weer even voor wat ze is, en drink hier in Senegal een flesje Gazeuse bier op haar verjaardag.

Dacht je dat de Sahara warm is, hier is het nog een graat of tien warmer. Ik drink aan één stuk door, en hoef de hele dag niet te piesen.

Mijn kleren zijn naar een uur of twee niet meer om aan te zien, Die mensen hier komen in spierwitte of hartstikke kleurrijke kleren uit hutjes waar ik al vuil van wordt als ik er naar kijk. Ik heb best bewondering voor ze. Allemaal willen ze een kado, maar dat lijkt een beetje op een Pavlofreaktie. Een blanke betekent kado, wachtend om afgetroggeld te worden.