Vandaag weer een beetje kunnen uitslapen. We doen wat inkopen. In een kleine shop om de hoek kopen we wat water, wat brood, sap en cola. Niks bijzonders dus. Op de camping  zetten we koffie, maken wat foto's babbelen hier en daar wat, etc. etc.

Maria komt langs om over cadeaus te bedelen. voor haar kinderen. Ze krijgt een paar poppen, wat speelgoed en snoep. ze kijkt ernaar en ik vermoed dat ze een handeltje heeft in 'cadeaus'.

We gaan op pad. Opstellen net buiten de camping. Achmed is de gids. ...Is zijn helper, na drie dagen weten we nog totaal niks van hem, maakt me ook niet uit. We gaan in twee groepen. De een via de weg, en zonder gids, en wij. Een stuk of 10 auto's.

Als we de auto willen starten zegt die; 'Ik zie dat toch niet zo zitten, dat met dat zand en zo'! We hebben weer twee monteurs en Cor's motivatie praatje nodig, en dan gaan we, met een kapotte wagen de Sahara in. Hij kan namelijk niet op eigen kracht starten, en niet meer gewoon afslaan. Maakt niet uit, ik kan de Sahara in!

Er wordt weer gestopt in Nouabidou, voor toeristen dingetjes, voor de aller laatste dingetjes zal ik maar zeggen, en diesel.

Weer een half uurtje later stoppen we langs de kant van de weg, en moeten we de banden leeg laten lopen. 1.5 bar maximaal, het wordt 1,3 bar, maar dat maakt niks uit.

Bij een prachtig bord gaan we van de weg af het zand in. Veel plezier, vooral voor de 4x4's. (iets minder voor de VW, die moet bijna meteen een wiel wisselen en valt bijna van de krik af. Alles komt goed en we rijden weer verder. We stoppen bij een paar duinen voor een mooi fotomoment. Uiteraard willen de 4x4's spelen en moeten wij nog wat toekijken. Na veel lachen, scheppen vloeken en tieren, gaan we met zijn allen weer verder. In het mulle zand komt de Peus kracht te kort. Bovendien rijden er een paar 4x4's vlak voor me waardoor ik snelheid, te kort kom. we zitten vast en worden losgetrokken. Ik moet meteen ook weer de wagen starten, want hij is afgeslagen, en zonder dynamo doet de startmotor het ook niet.veel gedoe. Peter wil achter het stuur kruipen maar ik zeg;'Nee, ik was aan het rijden. Jij mag straks weer. Hij vind het oké, en we gaan verder. 'gas er op', 'laag in ede toren houden', 'sneller', ik wordt pissed. Zelfs de 4x4's rijden zich hier vast;'zeik niet, iedereen roept wat anders, en nu doe ik het op mijn manier!'. het maakt de sfeer niet beter op. Maar als we uiteindelijk bij de campingplaats aankomen wordt het toch gezellig. We zetten de tenten op, (hier sneuvelt ook mijn koffiezetapparaatje als het uit de auto op de rotsen valt), koken, maken wat foto's, ik loop de duinen op, en we drinken de laatste biertjes. Die gaan op onder de luifel van de 'Zandhazen'. Als het wat luidruchtiger wordt, en er op het zelfde moment een auto in de verte rijdt met zoeklicht, wordt de gids benauwd. Dit is schijnbaar een risicogebied. Ik maak me niet zo druk, en met mij de meesten niet. Bovendien hebben we allemaal de spot aan, op de meter nauwkeurig kan  iedereen precies zien waar we zijn. Ik wandel even de woestijn in. Na tien minuten lig ik achter een berg en luister naar de sterren. Er wordt weer meer lawaai gemaakt, en dus loop ik nog wat verder. Hier in dit onherbergzame Mauritanië zou het toch mogelijk moeten zijn om even de stilte te horen.

Op naar de woestijn	Nissan met plezier	Een pauzemomentje	Vanaf de duin	Zon gaat onder
het terras.	Tijd voor koffie, en wat te eten

 

Het lukt niet, het waait ook te hard daarvoor. Als ik terug loop komen de gidsen naar me toe. Duidelijk opgelucht dat het 'één van ons is', schudden ze me de hand. 'Mooi hè, de sterren?', klinkt in het Frans. Ik kan niet anders dan ze groot gelijk geven. Ik ga nog even bij de groep zitten, we praten wat, en ik ga ook slapen.