Vanmorgen toch niet zo vroeg vertrokken als was gedreigd.

Om half acht stonden we klaar maar de Marokkaanse gids, wou pas om half negen, maakt niet uit. een half uurtje later wou hij laten zien waar hij woonde, hoe rijk hij was en naar welken moskee hij gaat. Dan rijdt hij an passant ook nog even tegen een stilstaande wagen van een teamgenoot. Verder niks mee aan de hand, alleen verderop draait hij het verhaal, dan zegt dat een van ons tegen hem is aangereden.

Politie erbij of toch maar niet. Kortom gedoe We laten het erbij en gaan verder, geen politie en niks meer van gehoord. Heel veel gereden vandaag.

Mooie bergen, het begin van de woestijn, en de eerste echte checkpoints. Alles verloopt eigenlijk nog verbazend goed. Vanmiddag in de bergen voor het eerst de ventilator gehoord, was een momentje waar ik blij van werd. Ik was namelijk bang dat hij het niet deed.

Dan Komen we in Tan-Tan. daar stoppen we even om wat te eten en koffie te drinken. Er wordt schofterig om cadeaus gebedeld, en ik heb geen zin om snoep op deze manier te delen.

een kerel ziet ons aan voor Engelsen en begint te schelden, haalt zijn leuter uit de broek en probeert ons daarmee te schofferen.

Dat lukt nauwelijks, wel krijgt hij een paar stenen van wat omstanders tegen zijn kop gesmeten terwijl anderen staan te lachen. We drinken koffie en gaan verder. er wordt best hard gereden, het bakkie verteld ons wanneer voorzichtig te zijn.

De route is deels de zelfde als vorig jaar, eb brengt dus ook herinneringen naar boven. Maakt niet uit, ondanks de drank, is de sfeer nog steeds  stukken beter. we kamperen met zijn allen op een camping in de duinen. We koken samen een potje macaroni. we drinken wat babbelen wat en dan gat ieder in zijn eigen tentje, ik schrijf nog even wat, en moet nog even sms'en.