Dit werd de dag van lekker off road rijden.

We stonden redelijk op tijd op, namen een lekker ontbijtje, zelfde als gisteren maar nu binnen. Het was te koud op hun dak.

Toen we wegreden werden we vrolijk uitgezwaaid door het voltallige hotelpersoneel. Wel grappig. onderweg natuurlijk meteen de koffie aangezet. Na een uurtje of zo wisselen we van bestuurder. Ik rijd goed en wel weg wordt ik aangehouden vanwege een snelheidsovertreding. ik reed 92 waar ik 80 mocht. Zelf was ik in de overtuiging dat je er 100 mocht, en keek dus oprecht verbaasd en niet begrijpend naar mijnheer agent. Hij praat over de snelheden in Marokko, pakt pen en papier erbij, neemt een paar stapjes terug en kijkt naar de sticker van Antwerpen-Banjul challenge op de auto. Dan verteld hij dat er nog meer langs gekomen zijn met zulke stickers en ik mag met waarschuwing, maar zonder boete mijn weg vervolgen. 'Wel Grappig' hoor ik naast me. 'Jij zit me de hele tijd te waarschuwen, maar je krijgt zelf de boete!'. Enige ironie is wel te bespeuren in zijn stem..

We rijden richting Agadir omdat dat Peter het snelst lijkt. Net voor Agadir is de weg afgezet en krijgen we dus een omleiding. We rijden eerst over een slechte weg, dan over een erg slechte weg, dan over een grindpad en dan over iets wat ze hier 'Piste' noemen.

Geen weg maar een pad waar eigenlijk alleen vrachtwagens of ezels over kunnen, en de Peugeot natuurlijk, al twijfelen we daar steeds meer en meer aan. Ooh ja, we hadden ook bijna geen diesel meer. Na een kilometer of 25 worden we toch echt wel een beetje bang.

 Wat is nu wijsheid, terug gaan over dat slechte stuk, of doorgaan zonder te weten hoever het nog zal zijn. Een aantal voorbijgangers zegt ons dat dit toch echt de Route naar Tafraoute is. We gaan verder. Na een halfuurtje ploeteren komen we een klein vrachtwagentje aan.

Of ze hier ook ergens diesel verkopen is mijn vraag. Na vijfhonderd meter wordt me verzekert. We rijden het dorp in, maar zien geen tankstation. We rijden het dorp weer uit en net voorbij een boerderijtje stoppen we om wat knuffels en snoep voor in de auto te leggen om te kunnen uitdelen.

We worden bijna overvallen door een groepje erg hebberige kinderen. Ze willen alles van ons hebben, maar onder mekaar jatten ze het ook, en kunnen ze echt geen snoepje missen., Ook zij vertellen ons dat we voor peut terug naar het dorp moeten, en dat doen we dan ook maar. 'Ballon' ballon svp'. roepen ze continu. Dan merkt Peter dat ons rechter voorwiel lek is.

Band verwisselen is op zich geen probleem, maar ik moet wel die kinderen als hogerige wolven bij de wagen weg zien te houden. Teveel spullen die ik toch graag zelf wil houden.

in het dorp zien we het tankstation zien we het station nog steeds niet.

we vragen en vragen weer. Dan zien we een paar oude pompen. Ze werken niet meer. uit het schuurtje word een jerrycan gehaald, en voor tachtig Dirham giet hij de peut in de peus. het lijkt wel diesel van Jezus, want na meer als een uur rijden staat de meter op nog precies het zelfde streepje. De weg wordt slechter en slechter. Bovendien wordt het donker. Lastig rijden. Peter maant me steeds rustig te rijden. Ik wijs hem er even fijntjes o dat hij het dan wel grappig mag vinden dat ik aangehouden werd, maar dat hij toch echt die band lek heeft gereden...

Peter moet er ook een beetje om lachen. Na veertig kilometer komen we op een beetje beter stuk, maar aan het eind daarvan staat een busje de weg te blokkeren. Er stapt een jongen uit en die maakt ons duidelijk dat de weg verderop "kapot' is. we keren en nemen een ander pad. Dat blijkt uiteindelijk het goede. En gejuich klinkt in de wagen als we een bordje Tafraoute zien staan.

Voor het hotel worden we vriendelijk begroet. Ik schuif aan aan het buffet, na het inchecken, Peter neem een glaasje whiskycola.

's Avonds chat ik nog even met thuis via msn, Kei gaaf man.